कार्यालय सरसफाइमा जुटे कर्मचारी

 

नेपालगन्ज, भदौ २७

नेपालगन्ज उपमहानगरपालिकाका कर्मचारीहरु हातमा कुँचो लिएर नगर सरसफाइ गरिरहेका थिए । कार्यालयका भित्तामा धुँवाले जति कालो बनाएको थियो, जलेको भवन हेर्दा उनीहरुको मन त्योभन्दा कयौं गुणा जलेको थियो । बस्ने ठाउँ छैन, लेख्ने पाना छैन । कसरी काम गर्ने भन्ने चिन्ता उनका अनुहारमा स्पष्ट देखिन्थ्यो ।

तर, चुनौतीका बीच उनीहरु उत्साहका साथ काममा जुटेका थिए । जलेर नष्ट भएको कार्यालयलाई मिलाएर फेरि सुरु गर्नुपर्ने जिम्मेवारी उनीहरुले आफैँमा लिए । धुलो, भत्किएका फर्निचर र जलेका कागजबीचबाट, कर्मचारीहरु बिस्तारै सरसफाइ गर्दै आवश्यक कागजात र फाइलहरू छुट्ट्याइरहेका थिए । उनीहरुको हरेक कदममा पुनर्निर्माणको संकल्प झल्किरहेको थियो । त्यही समयमा, जिल्ला अदालतका कर्मचारीहरु पनि कार्यालय भित्र र वरिपरि जुटेका थिए । अदालतको फाइल र दस्तावेज जलेका थिए, तर उनीहरु भत्किएका डेस्क र कुर्सी मिलाउँदै आफ्नो कार्यस्थललाई फेरि सञ्चालनयोग्य बनाउनतर्फ लागिपरेका छन् । अदालतका कर्मचारीहरुको अनुहारमा पीडा र निराशा थियो, तर काममा फर्किनुपर्ने बाध्यता र जिम्मेवारीले उनीहरुलाई मजबुत बनाएको छ ।

जलेको भवन र नष्ट भएका फाइलबीच, कर्मचारीहरुको संघर्ष केवल भौतिक थिएन । उनीहरु मानसिक र भावनात्मक भारसँग पनि लडिरहेका थिए । ‘यहाँ हरेक कुनामा हाम्रो मेहनत, हाम्रो प्रयास, हाम्रो जीवनको अंश जलेको छ,’ नेपालगन्ज उपमहानगरपालिकाका शिक्षा अधिकृत तथा सूचना अधिकारी लोकेन्द्र शाहीले भने । उनको स्वरमा पीडा र आशा दुवै मिसिएको थियो । तर त्यही पीडाले उनीहरुलाई हतोत्साहित गर्न सकेन । नगर भवनको सरसफाइ अभियान बिहानदेखि सुरु भएको थियो । कुँचो, झाडू, डस्टबिन र हातले उठाइएका टुक्राहरूले कामको गति बढाइरहेका थिए । कर्मचारीहरुले एक–अर्कालाई सहयोग गर्दै फर्निचर र भत्किएका दस्तावेजलाई छुट्ट्याउँदै, कार्यक्षेत्रलाई सुरक्षित बनाइरहेका थिए । उनीहरुको अनुहारमा थकान थियो, तर आँखा चम्किरहेका थिए यो चमक आशा र जिम्मेवारीको थियो ।

सिर्जना भएको चुनौती र असहज परिस्थितिको बीचमा पनि उनीहरु भावनात्मकरुपमा एकअर्कामा जोडिएका थिए । एउटा टेबलको भत्किएको भाग उठाउँदै अर्को कर्मचारीले भन्यो, ‘यो टुक्रा हाम्रो मेहनतको स्मरण हो । हामी यसलाई फेरि जस्तोसुकै हालतमा भए पनि प्रयोगयोग्य बनाउनेछौं ।’ यी शब्दमा केवल भौतिक फर्निचरको अर्थ मात्र थिएन, यो मनोबल र पुनर्निर्माणको संकेत थियो । नागरिकहरुसँगको सम्पर्कमा फर्किनुपर्ने बाध्यता पनि कर्मचारीहरुलाई अगाडि बढाइरहेको थियो । सरकारी कामकाज नहुँदा नागरिकहरुको समस्या बढेको थियो । निवेदन र कागजात दर्ता गर्न आउँदा उनीहरु बाधा र असमर्थता भोगिरहेका थिए । यी कठिन परिस्थितिहरुका बाबजुद कर्मचारीहरुले नागरिकको सेवा स्थगित नगरी कामलाई प्राथमिकता दिएका थिए ।
अदालतमा, फाइल जलेको र प्रमाण हराएको भए पनि कर्मचारीहरुले कामको क्रम रोक्न दिएनन् । सफाइ अभियानको दौरान, कर्मचारीहरुले आफ्नो व्यक्तिगत वस्तु र कागजात पनि सुरक्षित गर्ने जिम्मेवारी लिए । धेरैजना भन्छन्, ‘हाम्रो फाइल मात्र होइन, हाम्रो इतिहास, हाम्रो पहिचान पनि यहाँ छ । यसलाई बचाउनै पर्छ ।’ उनीहरुको संवेदनशीलता र जिम्मेवारी भावनात्मक रूपमा पनि बलियो थियो । सडकबाट उठेका धुलोका बादलमा पनि उनीहरुको कामको कथा झल्किरहेको थियो ।

कुँचोले उठाएका प्रत्येक टुक्रामा उनीहरुको प्रयास, समर्पण र सहकार्यको भावना समाहित थियो । यो केवल सरसफाइ थिएन, यो एक प्रकारको सामूहिक पुनर्निर्माणको प्रक्रिया थियो भवन, काम र मनोबलको पुनर्निर्माण । समुदाय पनि यस अभियानसँग जोडिन थाल्यो । कसैले भत्किएको डेस्क उठाउँदा, कसैले जलेका कागजात छुट्टाउँदा, कर्मचारीहरुको एकअर्कामा निर्भरता र सहयोगको भावना स्पष्ट देखिन्थ्यो । उनीहरुबीचको यो समन्वय र आत्मबलले मात्र भवनलाई फेरि प्रयोगयोग्य बनाउन सम्भव बनायो । यो अभियान केवल प्रशासनिक काम मात्र थिएन । यसले कर्मचारीहरुको मानसिक स्वास्थ्य, सहकार्य र पुनर्निर्माणको भावना उजागर गर्यो । प्रत्येक कुँचोले, प्रत्येक फाइलले, प्रत्येक भत्किएको टुक्राले उनीहरुको साहस र धैर्यको कथा बुनिरहेको थियो ।